Blog

«علیرضا سلمانی»، ۲۷ساله پنج‌شنبه ۱۸دی ۱۴۰۴ در اعتراضات «شهرک اندیشه» فاز یک، هدف شلیک سرکوبگران قرار گرفت و جان باخت. یک منبع نزدیک به خانواده سلمانی می‌گوید: «او همراه دوستانش در اعتراضات فاز یک شهرک اندیشه در حال شعار دادن بوده، که یکباره نمی‌دانیم از کجا نیروهای امنیتی به او شلیک می‌کنند. چهار گلوله جنگی به او اصابت می‌کند.» به گفته این منبع، دوستان علیرضا سلمانی او را با همان حال، کشان‌کشان به خانه می‌برند: «او به خانه که می‌رسد هنوز می‌توانسته حرف بزند. از مادرش آب می‌خواهد و بعد می‌گوید گرسنه‌ام و یکباره از بینی و دهانش خون بیرون می‌زند.» خانواده او را به بیمارستان می‌رسانند اما پیش از رسیدن به بیمارستان علیرضا جان می‌دهد. منبع ایران‌وایر نام بیمارستانی که خانواده سلمانی به آن مراجعه کرده بودند، نمی‌داند: «بیمارستان گفته بود پیکر را باید دو روز دیگر از سردخانه کهریزک تحویل بگیرید.» خانواده سلمانی به این منبع گفته‌اند که برای پیدا کردن جسد عزیزشان حدود هزار جسد در کاورها را در سردخانه کهریزک جست‌وجو کرده‌اند تا توانسته‌اند علیرضا را پیدا کنند: «جسد را هم تحویل نمی‌دادند اما در آن‌جا آشنایی پیدا می‌شود و پیکر را تحویل می‌گیرند. خانواده من در ایران، فیلم‌هایی که در اینترنت از اجساد کهریزک منتشر شده بود، ندیده بودند اما توصیفی که از فضای آن‌جا می‌کردند با تصاویر وحشتناکی که ما از کهریزک دیده‌ایم، مطابقت داشت.» علیرضا سلمانی دانشگاه را تمام کرده بود، سربازی رفته بود و مدرک مهندسی داشت و کار می‌کرد. منبع نزدیک به این خانواده می‌گوید: «مادر علیرضا چند روز مدام بی‌هوش بود. به هوش که می‌آمد می‌پرسید: «علیرضا کجاست؟» و از حال می‌رفت. به تازگی توانست با من صحبت کند. ضجه می‌زد، می‌گفت پسر دسته‌گل‌ام را کشتند، می‌گفت ما در زندانیم، ما را گروگان گرفته‌اند، شما صدای ما باشید.»